Dinsdag 6 maart 2007.

Nou, het was me het dagje wel.
Ik werd door Hjalmr om 05.45 gewekt (die kwam toen terug uit Schiphol) omdat ik dus naar Ma zou gaan.
Hjalmr was echt zó lief en attent! Hij zei: "pap, ik heb alvast getankt zodat je tijd genoeg hebt om vóór de file naar Amsterdam door de tunnel te gaan", en hij had alles (autosleutel etc.) al klaargelegd op tafel Leuk hoor!
Ik was om 07.25 bij Ma, maar Betteke had het verkeerd begrepen, de nachthulp zou niet tot 08.00 maar tot 07.00 blijven... En in die tussenliggende 25 minuten tussen 07.00 en 08.00 was Ma weer gevallen..... Ze was buiten kennis, dus ik heb de alarmknop ingedrukt, en even later met de toegesnelde verpleging Ma op een stoel kunnen hijsen. Ma kwam af en toe bij en viel even later weer geheel weg, dus kon ook niet alléén op de stoel blijven zitten, dus heb ik ook dr. Broerse en Bettie van de thuiszorg gebeld. Ma had ook alles laten lopen en snapte áls ze al bij was, niets. Ook fysiek gaat ze nu in record-tempo achteruit helaas.
Dr. Broerse zei dat er waarschijnlijk sprake was van een groeiend hematoom in de hersenen, en zei dat hij medisch gezien eigenlijk Ma door een ambulance naar het ziekenhuis zou moeten laten brengen. Maar, zei hij, sociaal gezien is er ook veel tégen opname te zeggen. Ma zou dan waarschijnlijk veel verwarder en hulpbehoeftiger worden door de verandering van omgeving. En, zo zei hij ook, uiteindelijk zou na veel onderzoeken waarschijnlijk blijken dat Ma een groeiend hematoom heeft, en geen neuroloog/chirurg opereert dat nog bij een 92-jarige met zo'n slechte conditie... En dus zou Ma dan (het ziekenhuis mag zo iemand niet meer naar huis laten gaan) in een verpleeghuis worden opgenomen, en dan met 3 andere (demente) bejaarden op een kamer/zaal belanden...
Dus: de mogelijkheid om haar gewoon te laten zitten waar ze zit? Met 's nachts altijd tussen 23.00 en 07.00 iemand van de "Terminale thuiszorg"? En zoveel mogelijk hulp van de thuiszorg overdag + de familie (dus Ingrid, Betteke en ik).
De arts wilde dat wij drieën zouden overleggen of wij in staat zouden zijn (bijna) altijd aanwezig te zijn... Een duivels dilemma, want aan de ene kant willen we Ma niet in zo'n verschrikking laten opnemen. Maar hoe lang kunnen wij het volhouden zo'n enorme (tijds)wissel op ons leven te trekken?
Uiteindelijk hebben we gedrieën unaniem besloten het voorlopig te proberen zélf te doen (met hulp van de terminale zorg). Ik vond het een heel goed gevoel om zoiets met z'n drieën in goede harmonie te besluiten... Het voelt als een hecht team waar niemand tussen kan komen.
Morgen is Betteke er van 07.00-23.00, Ingrid overmorgen, en ik vrijdag.
Op de terugweg heb ik héél lang in de file gestaan (alleen bij de Coentunnel al 13 km door een ongeval). Ik was pas om 19.00 thuis!
Ik vond het heel leuk dat Hjalmr (doet hij anders nooit) vroeg hoe het geweest was bij Oma en hoe het met haar ging. Hildr heeft het (zo vertelde ze me) uitgemaakt met René. Hij is erg verdrietig... Ze zijn wel samen naar Rock-n-roll dansen gegaan vanavond.
Hildr was ook heel belangstellend (maar dat is ze altijd) naar Ma, en wil ook af en toe een dag voor haar rekening nemen, maar ik heb haar gezegd dat ik dat eigenlijk een te grote belasting voor haar vind, maar dat ik het een goede zaak zou vinden als zij het samen met Marjon een dag zou willen doen... Maarja, die loopt weer stafe op het ogenblik...
Vanaf 22.00 ben ik naar boven (PC) gegaan om dit te schrijven en te chillen.....